brain boy universal

Brain Boy Universal

29 Marzec, 2016 Autor: macem Kategoria: General
drukuj cały

BRAIN-BOY®UNIVERSAL

Nowe narzędzie pracy z dziećmi. Doświadczenia z Niemiec, Francji, Izraela i Wielkiej Brytanii - dostępne już teraz, w Polsce. Pełna, polskojęzyczna wersja.

Sukces nauczania poprzez ćwiczenie funkcji podstawowych: metoda Warnkego.

Skuteczność niedawno opracowanej terapii leczenia dysleksji jest udowodniona naukowo.

Około 10-15% dzieci w wieku szkolnym, mimo przeciętnej bądź ponadprzeciętnej inteligencji, doświadcza poważnych trudności w nauce. W większości przypadków przyczyną jest zaburzenie określane jako dysleksja. Doświadczenia z pracy z takimi dziećmi pokazują, że samo zwiększenie ilości ćwiczeń w pisaniu i czytaniu jest mało skuteczną metodą poprawy ich wyników w nauce.

Lepiej jest zwalczać przyczynę - automatyczne funkcje podstawowe.

Dzieci z dysleksją mogą poprawić swoje wyniki w nauce szybko i poprzez zabawę. Zostało to naukowo udowodnione w badaniu przeprowadzonym przez prof. dr Tewesa z Uniwersytetu Medycznego w Hanowerze. Jednoznacznie udowodniono, że istnieje związek między trudnościami w nauce a podstawowymi funkcjami układu nerwowego związanymi z analizą czasu i częstości bodźców w procesach słyszenia, widzenia i motoryki.

Specjalne treningi poprawiają wyniki dzieci w ortografii.

Czteromiesięczny okres treningu funkcji podstawowych doprowadził do poprawy umiejętności pisania i czytania. Zasadniczym elementem metody Warnkego jest małe urządzenie nazywane „Brain-Boy Universal”. W sposób łatwy, przyjemny, podobny do gry, dziecko trenuje i ćwiczy siedem podstawowych funkcji układu nerwowego dotyczących analizy czasu i częstości bodźców w procesach słyszenia, widzenia i motoryki. W ten sposób, poprzez oddziaływanie na przyczyny dysleksji, minimalizuje się jej negatywny wpływ na przebieg uczenia się dziecka.

Lepsza koordynacja dwóch półkul mózgowych poprzez trening lateralizacji.

Idea treningu lateralizacji oparta jest na obserwacjach, że w przypadku dysleksji komunikacja między dwoma półkulami mózgowymi często jest niedoskonała. Tym samym nie w pełni prawidłowo przebiegają procesy związane z koordynacją i synchronizacją funkcji obu półkul mózgowych. W trakcie treningu lateralizacji dziecko słyszy głos narratora (czytana opowieść nagrana na płycie CD) raz w jednym, raz w drugim uchu. Równocześnie samo czyta z książeczki tę samą opowieść, tak, że słyszy swój głos w uchu, w którym w danej chwili nie słyszy głosu narratora. W ten sposób ma ono możliwość porównywania swojego głosu z głosem narratora i może automatycznie wzmacniać prawidłowe wzorce swojego języka.

2

Wyniki badań przeprowadzonych w Turyngii (pod kierunkiem prof. dr Tewesa).

W badaniu wzięły udział trzy grupy dzieci (każda składała się z czternaściorga dzieci z dysleksją).

Grupa A: dzieci były uczone zgodnie z najnowszymi wytycznymi dla dzieci z dysleksją; liczba błędów w pisaniu zmniejszyła się o 6,3%.

Grupa B: dzieci przechodziły trening tylko przy pomocy Brain-Boy Universal; wynik: 18,9% mniej popełnianych błędów.

Grupa C: dzieci uczestniczyły w treningu Brain-Boy®Universal i lateralizacji (metoda Warnkego). Takie połączenie stosowanych metod doprowadziło do zmniejszenia liczby błędów o 42,6%.

Dowody naukowe - zapobieganie dysleksji

W ten sposób po raz pierwszy udowodniono, że trening metodą Warnkego nie tylko prowadzi do poprawy ośrodkowych procesów percepcji, ale ma także znaczne przełożenie na umiejętności czytania i pisania. Metodę tę opracował Fred Warnke. Dotychczas została wypróbowana i skutecznie wykorzystana w tysiącach rodzin, przez wielu terapeutów i nauczycieli. Wspomniane wyżej badanie w Turyngii pomoże we wprowadzeniu tej stosunkowo nowej metody do szkół nie tylko jako metody terapeutycznej, ale i wykorzystanie jej w prewencji dysleksji.

Kursy dla terapeutów, praktyków, nauczycieli i rodziców

Medi-TECH oraz współpracujący z firmą dystrybutorzy organizują szereg szkoleń i spotkań szkoleniowych. Dalsze informacje w Polsce na stronie www.biofeedback-polska.com.

Ośrodkowe zaburzenia analizy

odbieranych bodźców są przyczyną trudności w nauce.

Skuteczność metody Warnkego została zweryfikowana naukowo.

Niniejsza nota przedstawia przyczynowy model trudności w nauce, głównie w zakresie czytania i pisania, oraz sposób ich eliminowania. Metodę opracowano niespełna dziesięć lat temu. Obecnie ponad tysiąc terapeutów różnych dziedzin wykorzystuje ją z powodzeniem w swej praktyce. Wszelkie wątpliwości co do skuteczności metody w leczeniu dzieci z dysleksją, zostały rozwiane w ostatnich miesiącach przez niemieckich audiologów dziecięcych, psychiatrów i małych pacjentów.

Ostatecznym głosem w tej dyskusji były cztery rozprawy i dwa badania naukowe przeprowadzone przez prof. dr Tewesa z Uniwersytetu Medycznego w Hanowerze. Badania jednoznacznie dowiodły skuteczności metody Warnkego. Wykazano, że trudności w czytaniu i pisaniu są rzeczywiście spowodowane przez tzw. deficyty podstawowych ośrodkowych procesów analizy obieranych bodźców w zakresie słuchu, widzenia oraz motoryki (dalej w artykule określane jako funkcje podstawowe). Trening związany z zastosowaniem tej metody nie tylko usprawnia w/w procesy, ale i prowadzi do znacznej poprawy umiejętności czytania i pisania.

Dowód skuteczności:

Mimo, że w praktyce nasza metoda okazała się być bardzo efektywna, uznaliśmy za konieczne przeprowadzenie badań klinicznych naukowo potwierdzających jej skuteczność. W badaniach przyjęliśmy powszechnie stosowane zasady, w oparciu o które można było przeprowadzić wiarygodną weryfikację naszej metody terapeutycznej.

Te zasady to:

1) Zebranie i ustalenie standaryzowanych danych dotyczących funkcji podstawowych po to, by ustanowić wartości referencyjne dla badanych dzieci z dysleksją.

2) Zbadanie i udowodnienie hipotezy, że trening funkcji podstawowych prowadzi do ich poprawy (patrz: „Trening a deficyty funkcji podstawowych” - wyniki przeprowadzonych badań naukowych).

3) Udowodnienie, że trening wspomnianych funkcji poprawia umiejętności czytania i pisania. Innymi słowy: zweryfikowanie hipotezy, że umiejętności poprawnego pisania i czytania są zależne od w/w funkcji (patrz: „Transfer na umiejętności językowe”).

Zanim przejdziemy dalej, chcielibyśmy przedstawić Państwu kilka informacji na temat metody Warnkego:

Jak dzieci uczą się ojczystego języka

Na przestrzeni ostatnich miesięcy przed narodzinami u dziecka rozwija się średnio ok. 500,000 neuronów na minutę. Te, które już istniej rozwijają w ciągu sekundy około dwóch milionów nowych połączeń neuronalnych[i]. Od około 30 tygodnia ciąży płód ma zdolność rozróżniania kilku spółgłosek. Udowodniono to na podstawie badań EEG przedwcześnie urodzonych dzieci[ii]. Zanim płód narodzi się słyszy wszystko cicho i głucho, ponieważ wszelkie dźwięki o częstości ponad 1000Hz są tłumione przez otaczające go warstwy tkanek i płynu owodniowego[iii].

Od momentu narodzin zdolność do słyszenia szybko rośnie: dziecko słyszy wszystko w zakresie pięciu oktaw i powyżej 30 dB. Gdy osiąga wiek dwóch lat przyswaja sobie wiedzę, której zakres można porównać z tym, czego dorosły człowiek uczy się podczas czteroletnich studiów. Już dwa miesiące po narodzeniu potrafi rozróżnić więcej spółgłosek niż dorosły[iv]. Sześć miesięcy później zdobyte przez nie umiejętności pozwalają na całkiem dobre rozróżnianie dźwięków języka swojej kultury. Jest także w stanie zapamiętać słowa z czytanych mu dwa tygodnie wcześniej opowiadań[v]. Miesiąc po tym potrafi odróżnić proste arytmetyczne zależności[vi]. Dwulatek nieświadomie rozumie składnię zdań złożonych[vii].

Jakie wypływają stąd dla nas wnioski? Otóż prawie wszystko, czego dziecko uczy się przed pójściem do szkoły dzieje się nieświadomie, w sposób utajony. Tzn. dziecko uczy się bez świadomości procesu uczenia się; potrafi ono wykorzystać wiedzę, którą zdobyło, ale nie potrafi wyjaśnić skąd ją ma. Dziecko rozwija swoje umiejętności do bardzo wysokich poziomów. Odbywa się to dzięki częstemu, wielokrotnemu powtarzaniu określonej czynności aż do momentu, gdy jest ona wykonywana już automatycznie. Ale jest to możliwe tylko wówczas, gdy nie istnieją żadne poważne zaburzenia psychofizycznych predyspozycji dziecka albo patologii sensorycznych kanałów wejściowych. Wytłumaczymy to dokładniej na przykładzie procesu słyszenia, gdyż ta modalność jest nie tylko doskonale zbadana, ale i ma kolosalne znaczenie dla procesu uczenia.

Poziomy kompetencji językowej.

Graf przedstawiony obok pochodzi z koncepcji M.PTOK[viii].Opisuje jak wszystkie ważne funkcje sensoryczne i umiejętności językowe wywodzą się hierarchicznie od podstawy - od tak zwanych „funkcji

podstawowych”. Wg tego schematu deficyty jednej lub kilku takich funkcji spowodują:

- wyraźne upośledzenie znajdujących się wyżej funkcji[ix],

- potrzebę wprowadzenia, najczęściej niedostatecznie skutecznej, strategii kompensacji deficytu[x].

Przypuszcza się, że nawet osoby dorosłe kompensują sobie do pewnego stopnia istniejące deficyty funkcji podstawowych, ale jeśli jest ich zbyt dużo to strategie kompensacji są nieskuteczne. Prowadzi to do wniosku, że trudności w czytaniu i pisaniu są spowodowane głównie przez zaburzenia tych podstawowych funkcji. Jest to dokładnie przedmiotem badań przeprowadzonych ostatnio w Uniwersytecie Medycznym w Hanowerze, których celem było zebranie wystandaryzowanych danych dotyczących funkcji podstawowych. Na grupie 382 dzieci w wieku od 5 do 12 lat zbierano dane dotyczące siedmiu funkcji podstawowych i związanych z nimi czynności słyszenia, widzenia i motoryki. Zebrane dane pokazują wyraźną zależność wartości tych funkcji od wieku. Po zgromadzeniu danych należało ustalić czy wyniki zebrane od dzieci z dysleksją różnią się istotnie z wynikami dziećmi bez dysleksji.

Badanie Ministerstwa Edukacji w Turyngii

W badaniu przeprowadzonym przez Ministerstwo Edukacji w Turyngii, nadzorowanym naukowo przez prof. Tewesa (Hanower) dane dotyczące funkcji podstawowych zebrano od 28 dziewięcioletnich dzieci dyslektycznych. Dane te porównano do równowiekowej grupy kontrolnej dzieci bez dysleksji w Hanowerze. Wyniki są przedstawione na wykresie. Wyniki dzieci z grupy kontrolnej są na poziomie 100. Wyraźnie zatem widać różnicę pomiędzy dziećmi dyslektycznymi (prawa kolumna) w sześciu badanych funkcjach.

7. Test wzoru częstości = Trio-Boy:

Osoba badana słyszy dwa dźwięki, z których dwa są jednakowe. Strona, po której jest słyszany różniący się od dwóch pozostałych ton ma zostać wskazana przez naciśnięcie odpowiedniego guzika. Algorytm komputera odpowiednio skraca lub wydłuża tony, lub przerwy pomiędzy dźwiękami w zależności od ilości poprawnych odpowiedzi.

Kiedy zdaliśmy sobie sprawę jak wielkie znaczenie dla funkcji poznawczych mają ww. korelacje, powstało nowe pytanie, czy można je poprawić, wyćwiczyć poprzez odpowiedni trening, zwłaszcza u dzieci, u których zaburzenie funkcji podstawowych jest przyczyną trudności w nauce. Czy można wyćwiczyć u dzieci funkcje podstawowe nie rozwijane od wczesnego dzieciństwa? Zostaliśmy zachęceni wynikami uzyskanymi w badaniu HAIER, które udowodniły możliwość poprawy wizualnych i motorycznych umiejętności, niemal do poziomu perfekcyjnie wykonywanych automatycznych czynności. Osoby badane ćwiczyły na grze komputerowej o nazwie TETRIS. Gra wymagała od osób ćwiczących wykonywania czynności wizualnych i motorycznych na poziomie przewyższającym wszystkie inne zadania dnia codziennego. Po upływie 4-8 tyg. codziennego ćwiczenia wyniki osób badanych poprawiły się ponad 7-krotnie. W tym samym czasie wykazano systematyczną redukcję aktywności metabolicznej kory motorycznej w miarę poprawy wyników osoby ćwiczącej. Odnosząc te dane do badania HAIER, wynik ten może wskazywać na rozwój automatyki w korze podczas wykonywania ww. czynności.

Czy deficyty podstawowych funkcji można zredukować w wyniku treningu?

Tak, można! Potwierdziliśmy naszą tezę wykonując nowe badanie kliniczne podjęte w 2001 roku. W próbie uczestniczyła grupa dzieci z dysleksją (51 osób) oraz grupa dzieci bez dysleksji (41 osób). Wszystkie dzieci biorące udział w próbie uczęszczały do szkoły podstawowej w Dolnej Saksonii. Po zmierzeniu wartości poziomu funkcji podstawowych dzieci, grupę dyslektyczną poddano 5 tygodniowemu treningowi. Każda z gier treningowych miała być wykonywana tylko raz dziennie.

Rezultaty naszych badań zestawiliśmy na wykresach zamieszczonych obok. lewa kolumna (czerwona) oznacza wyniki dzieci przed rozpoczęciem treningu, kolumna środkowa (niebieska) oznacza wyniki dzieci osiągnięte po wykonanym treningu. Dodatkowo umieściliśmy kolumnę po prawej stronie wykresu (zieloną), która przedstawia wyniki dzieci z grupy niedyslektycznej. W większości przypadków dzieci z dysleksją osiągały lepsze rezultaty w wyniku treningu w porównaniu do grupy dzieci bez dysleksji.

Istnieje jednak inny, zaskakujący nas wynik. Otóż badanie wykonane przez Hőrzentrum Wűrzburg w 2000 roku wykazało, że nie można poprawić progu słyszenia poprzez trening. Aby wyjaśnić te sprzeczne dane z ww. musimy nadmienić, że w treningu stosowanym w tym badaniu nie zastosowano pewnego ważnego elementu treningu. Jest to dodawanie dodatkowej wzmacniającej informacji zwrotnej w okresie latencji. Ten mały, ale ważny szczegół treningu jest dalszym rozwinięciem teorii uczenia opracowanej przez Skinnera. Wg teorii Skinnera typowy proces uczenia się człowieka przebiega w następujący sposób:

1.) Zadanie osoba badana słyszy dwa dźwięki

2.) Okres latencji osoba badana orientuje się w kolejności słyszanych dźwięków

3.) Odpowiedź osoba badana naciska właściwy guzik

4.) Potwierdzenie monitor pokazuje „dobrze”

Jak przedstawiono w patencie German Patent No DE 196 03 001 („Vorrichtung zum unterstutzen Trainieren und Lernen”) dodaliśmy dodatkową wizualną wskazówkę w czasie latencji pomiędzy zadaniem a odpowiedzią: jest nią dioda emitująca czerwone światełko (LED), która wskazuje właściwą odpowiedź jeszcze w czasie, gdy osoba badana myśli. Właśnie ta metoda ( patent zarezerwowany tylko dla Medi TECH wyłącznie) stanowi sekret metody Warnkego.

Transfer na umiejętności językowe - czy metoda treningu jest naprawdę skuteczna?

Ww. pytanie jest z całą pewnością najważniejsze. Czy trening funkcji podstawowych naprawdę poprawia umiejętności pisania i czytania? Następujące rezultaty badania pomogą z łatwością odpowiedzieć na postawione pytanie. Badanie przeprowadzone przez HESSE wykazują interesujące wyniki intensywnego leczenia 34 dzieci w placówce naukowej, z których wszystkie miały niskie wyniki badanych funkcji podstawowych. Po wykonanym treningu stwierdzono znaczny postęp na poziomie modalności słuchowej, jak również innych wyższych poziomów poznawczych, jak zdolność skupienia uwagi czy poprawnego pisania.

Inny dowód skuteczności naszej metody dostarczyła nam grupa naukowców z Finlandii. Komputerowy trening łączący kilka funkcji podstawowych został przeprowadzony w grupie 24 7-letnich dzieci. Wszystkie dzieci z badanej grupy nie tylko poprawiły swoje funkcje podstawowe (co potwierdzono testem MMN), wykazały również lepsze wyniki w czytaniu. Jest to wynik zaskakujący, gdyż w przeciwieństwie do badania HESSE nie wprowadzano dodatkowego treningu czytania.

Badanie wykonane w Turyngii, (o którym już wspominaliśmy w artykule) zostało przeprowadzone w następujący sposób: wszystkie dzieci biorące udział w badaniu podzielono na 3 grupy, z których każda miała dokładnie taki sam czas trwania treningu. Pierwszej grupie (A) dodatkowo zaleciliśmy lekcje z zakresu czytania i pisania wg metody opracowanej dla dzieci dyslektycznych. Druga grupa dzieci (B) wzięła udział w codziennym treningu funkcji podstawowych w połączeniu z minimalną ilością lekcji czytania i pisania. Trzecia grupa dzieci (C) oprócz wykonywania treningu funkcji podstawowych miała zalecone wykonywanie ćwiczeń transferowych na poziomie syntaktycznym i semantycznym. Ten wysoce specjalistyczny trening mógł być wykonany min. przez zastosowanie dodatkowego sprzętu dydaktycznego umożliwiającego trening lateralizacji.

Trening lateralizacji jest metodą opartą na następującym stwierdzeniu, że: „zapamiętywanie słów wiąże się z rozwojem miedzypółkulowych sieci połączeń przebiegających przez ciało modzelowate mózgu”. Wykazano, że ciało modzelowate u osób z dysleksją ma zaburzoną funkcję, jak również ma mniejsze wymiary w porównaniu do grupy osób niedyslektycznych. Tutaj najprawdopodobniej możemy znaleźć odpowiedź, dlaczego ciało modzelowate osób dyslektycznych nie może sprostać zadaniom właściwej koordynacji i synchronizacji FUNKCJI OBU PÓŁKUL MÓZGOWYCH. Podczas trwania treningu lateralizacji ćwiczące dziecko słyszy w słuchawkach dźwięk (jest to najczęściej głos lektora czytającego bajkę, lub piosenka- odtwarzane z CD). Dźwięk jest słyszalny tylko w prawej bądź tylko w lewej słuchawce. W tym samym czasie dziecko czytając głośno tę samą bajkę słyszy własny głos w drugiej słuchawce. W ten sposób dziecko musi dokonywać stałego porównywania odbieranych dźwięków, co zmusza do pracy ciało modzelowate mózgu dziecka - następuje trening koordynacji bodźców odbieranych prawym i lewym uchem.

(PIONOWA KOLUMNA PORÓWNANYCH WYNIKÓW)

Przed wykonaniem treningu u wszystkich dzieci zmierzono poziom umiejętności pisania testem ortograficznym DRT-3. Po określonym czasie treningu tym samym testem ponownie zbadano dzieci. Na wykresie umieszczonym poniżej zamieściliśmy wyniki badań.

Grupa A ( typowe lekcje szkolne) była w stanie zredukować ilość wykonanych błędów ortograficznych o 1.77 popełnionego błędu ( czyli ze 100% do 93.7.%). Grupa B ( trening funkcji podstawowych) poprawiła wynik o 6.63 błędu ( czyli ze 100% do 81,1%). Grupa C

( trening funkcji podstawowych w połączeniu z treningiem lateralizacji) zredukowała ilość popełnianych błędów o 15.07 błędu ( czyli ze 100% na 57.4%).

Dzięki badaniu przeprowadzonemu w Turyngii po raz pierwszy udało się nam udowodnić, że metoda treningu wg Warnkego nie tylko poprawia ośrodkowe procesy percepcji, lecz również ma bardzo duży wpływ na umiejętności praktyczne - czytanie i pisanie.

MediTECH® Brain-Boy-Universal

W związku z powstaniem 4 rozpraw opublikowanych w Uniwersytecie Medycznym w Hanowerze przez profesora Uwe Tewes, opublikowaliśmy wyniki treningu wszystkich siedmiu funkcji podstawowych przy pomocy Brain-Boy Universal. Pięć z nich określono jako imponujące, rzetelne i o bardzo wysokim znaczeniu. W przeprowadzonym w Hanowerze badaniu po raz pierwszy wykazano w sposób naukowy, że funkcje podstawowe można usprawniać przez właściwy trening. W Wűrzburgu w Niemczech w 2002 roku przeprowadzono inny rodzaj badania. Naukowcy z Instytutu Niesłyszących i o Upośledzonym Słuchu badali, czy podobny produkt będący ofertą innej firmy może posłużyć jako trening progu słyszalności u dzieci z zaburzeniami słyszenia pochodzenia centralnego: grupa dzieci oznaczona w badaniu jako grupa A poddana została 5- tygodniowemu treningowi w/w urządzeniem edukacyjnym innej firmy. Próg słyszalności tych dzieci sprawdzano następnie trzykrotnie i porównano z inną grupą 11 dzieci. Dokonane pomiary poddały w wątpliwość skuteczność użytego w badaniu sprzętu. Zarejestrowano bowiem gorsze wyniki niż przed wykonaniem badania u wszystkich dzieci. Oznacza to, że dzieci nie miały szansy poprawy umiejętności słyszenia podczas treningu. Co więcej wyniki tych dzieci pogorszyły się.

Firma MediTECH także poddała testom swój produkt Brain-Boy Universal. W badaniu wzięła udział grupa treningowa złożona z 51 dzieci z dysleksją. Grupa kontrolna składała się z 41 dzieci z 3 szkół podstawowych w miejscowości koło Hanoweru. Struktura wiekowa korespondowała z grupą treningową z badania w Wűrzburgu. Trening trwał podobnie - 5 tygodni - w okresie przedwakacyjnym w 2001 roku.

Umieszczona poniżej tabela przedstawia zarejestrowane zmiany w grupie treningowej. Wyniki nie wymagają komentarza:

poprawa w % po 5 tygodniach

Model

Cel: temat badawczy

Grupa treningowa

Grupa kontrolna

Brain-Boy-visuell

próg wzrokowy

39,23%

25,93%

Brain-Boy-auditiv

próg słuchowy

49,73%

7,09%

RiHo-Boy

słyszenie kierunkowe

37,19%

10,56%

Sound-Boy

rozróżnianie dźwięków

60,22%

6,82%

Sync-Boy

koordynacja słuchowo-motoryczna

31,96%

2,20%

Blitz-Boy

trening czasu reakcji wyboru słuchowego

30,43%

12,25%

Trio-Boy

test wzoru częstości

47,28%

9,55%

Przedstawiona powyżej tabela w jasny sposób wskazuje, że obie grupy biorące udział w treningu poprawiły swoje wyniki końcowe. Zauważmy, że w grupie kontrolnej odnotowano postęp tylko w niewielkim stopniu. Porównując wyniki uzyskane w grupie treningowej zauważymy imponujący wręcz postęp badanych umiejętności. Tylko umiejętności wizualne poprawiły się w mniejszym stopniu niż oczekiwaliśmy. Przedstawiamy poniżej diagramy porównujące umiejętności grupy treningowej ( zestawiono wyniki uzyskane przez dzieci przed i po wykonanym treningu)

Brain-Boy® Universal- trening funkcji podstawowych

Prawidłowy proces słyszenia na poziomie ośrodkowym składa się z kilku łączących się ze sobą pojedynczych operacji mózgu:

Każda z tych umiejętności została zaliczona przez znanych naukowców do grupy cech charakteryzujących centralną( ośrodkową) percepcję słuchową. Od tej pory możemy rozwijać każdą z ww. funkcji jednym urządzeniem.

Taki był właśnie powód, dla którego stworzyliśmy Brain-Boy Universal. Mówiąc w skrócie, urządzenie to zawiera sześć różnych „gier”, przy pomocy których możesz przetestować i trenować wysoce specyficzne funkcje mózgu.

Gry celowo są zaprojektowane w podobny sposób. To powoduje, że stosunkowo łatwo jest ich się nauczyć. Gracz zwraca uwagę na bodźce słuchowe i/lub wzrokowe. Naciska jeden z przycisków zgodnie z instrukcją - i tak gra toczy się dalej.

Każdą z gier można rozpocząć od różnego poziomu trudności. Osoba nadzorująca może wybrać poziom trudności właściwy dla początkującego lub dla osoby już doświadczonej. Poprzez operowanie przyciskami można przełączać gry przy pomocy prostego w użyciu menu. Przy opracowywaniu Brain-Boy Universal staraliśmy się stworzyć produkt łatwy w obsłudze dla dzieci. Oddzielne instrukcje dla dorosłych i dzieci to jedna z naszych strategii w tym kierunku. Szczególnie warte podkreślenia jest to, że Brain-Boy Universal bezpośrednio nagradza poprawne odpowiedzi i odpowiednio zmienia poziom trudności. Zależnie od postępów, gracz otrzymuje intensywny i motywujący sygnał zwrotny w postaci bodźca wzrokowego i słuchowego.

Jeśli takie będą wymagania Brain-Boy®Universal można zakupić w wersji dla dorosłych bez aktywnych funkcji mówiących.

Czasowe przetwarzanie informacji w układzie nerwowym.

Tradycyjnie, rozwojowe zaburzenie języka mówionego (dysfazja) oraz czytania (dysleksja), postrzegano jako odrębne syndromy kliniczne. Ale ostatnio prowadzone badania wskazują, że pomiędzy nimi istnieje bardzo bliski związek. Po pierwsze, przeprowadzone badania podłużne pokazały, że u dzieci z zaburzeniami mowy istnieje wyższe ryzyko wystąpienia dysleksji. Po drugie, profile neuropsychologiczne, szczególnie skoncentrowane wokół zaburzeń fonologicznych i specyficznych deficytów przetwarzania czasowego są zbliżone u dzieci z rozwojowymi zaburzeniami mowy i zaburzeniami czytania.

Zaburzenia mowy i czytania badano zarówno z perspektywy lingwistycznej jak i neuropsychologicznej. Wyniki badań lingwistycznych sugerują, że deficyty kumulują się na poziomie fonologicznym, co przejawia się pod postacią specyficznych trudności procesów fonologicznych i świadomości fonologicznej. Badania neuropsychologiczne i neurofizjologiczne dowiodły występowania widocznego potpourri zaburzenia u tych dzieci, począwszy od specyficznych zaburzeń słuchowych lub wzrokowych, po złożone problemy motoryczne. jednak ostatnio postawiono hipotezy, że u dzieci z trudnościami językowymi występują specyficzne zaburzenia funkcjonowania skroniowego, co może być podłożem zarówno ich deficytów fonologicznych jak i neuropsychologicznych, oraz może być odpowiedzialne za złożone następstwa behawioralne.

Mechanizmy skroniowe odgrywają centralną rolę w układzie nerwowym w odniesieniu do przetwarzania i wytwarzania informacji, jak i są szczególnie ważne dla prawidłowego rozwoju i podtrzymania czuciowo-ruchowej układu i układu fonologicznego. Celem tej konferencji było zintegrowanie dowodów naukowych dotyczących czasowego przetwarzania informacji w układzie nerwowym, poprzez zgromadzenie naukowców różnych dziedzin, zajmujących się mechanizmami neutralnymi leżącymi u podłoża integracji czasowej, mechanizmów podstawowych dla procesów fonologicznych i prac z dziećmi z trudnościami w czytaniu i nauce. Mamy nadzieję, że pomoże to w zintegrowaniu ważnych danych anatomicznych, fizjologicznych i behawioralnych dotyczących przetwarzania czasowego informacji w układzie nerwowym, ze szczególnym uwzględnieniem czasowych zaburzeń u dzieci z rozwojowymi zaburzeniami mowy i czytania.

Leczenie terapeutyczne ośrodkowych zaburzeń percepcyjnych.

Lateralizacja jako trening koordynacji półkul.

Podstawy. Człowiek jest wyposażony przez naturę w dwoje ramion, nóg, oczu i uszu oraz w prawą i lewą półkulę mózgową. Ludzkie ciało jest podzielone na dwie połówki i w ten sposób jest postrzegane przez nasz mózg. Najważniejszą częścią połączenie między dwoma półkulami jest corpus callosum, zlokalizowane w środku mózgu. Składa się ono z kłębowiska włókien nerwowych, które koordynują dwie połówki mózgu. poprzez tę strukturę, organy czuciowe są połączone na skos z odpowiednimi centrami/ośrodkami mózgowymi.

Już w trakcie rozwoju dziecka ma miejsce kilka ważnych dla okresu młodości i dorosłości procesów koordynacyjnych. W okresie pełzania na przykład, dzięki obserwacji, u dziecka wytwarzają się połączenia odpowiadające za lewo-prawą koordynację motoryczną. W tym okresie można już zaobserwować zaburzenia lateralizacji. Trening lateralizacji umożliwia osobie kompensowanie istniejących deficytów, które mają swoje źródło w ośrodkowym przetwarzaniu procesu widzenia i słyszenia, przez celowe i ciągle zmieniające się bodźce słuchowe i wzrokowe.

Główne obszary zastosowań tego treningu dla optymalnych korzyści to:

- zaburzenia mowy lub artykulacji,

- zaburzenia słyszenia lub widzenia,

- zaburzenia czytania/pisania,

- trudności motoryczne,

- zaburzenia równowagi,

- autyzm,

- uogólnione trudności w nauce.

Zastosowanie treningu koordynacji pólkulowej można zoptymalizować przez połączenie zastosowań domowych i ambulatoryjnych/poradnianych. By sprostać temu, zaprojektowano specjalnie dwa urządzenia: Audio-Video-Trainer AVT-7000-Iii, umożliwiający ćwiczenia każdego dnia w domu oraz profesjonalny trainer lateralizacji LT 3.0 (l), spełniający wysokie wymagania terapeutyczne zastosowania terapeutycznego i klinicznego, tak, że dodatkowa opieka terapeutyczna może mieć miejsce w ambulatorium.

Audio-Video-Trainer AVT-7000 III

AVT-7000 III to urządzenie do treningu lateralizacji zaprojektowane specjalnie z myślą o użytkownikach indywidualnych. W połączeniu z dodatkową pomocą logopedy, czy terapeuty zajmującego się zaburzeniami ośrodkowego przetwarzania, osoba może wykonywać swój trening w domu, bez konieczności narażania się na dodatkowe czynniki stresujące.

W ramach szczegółowo zaprojektowanego schematu ćwiczeń, osoba na początku słyszy informację z płyty CD w taki sposób, że odnosi wrażenie jakby dźwięk kołysał się między przodem i tyłem pomiędzy uszami. Czas „wychylania” się dźwięku, jak i czas pozostawania dźwięku w jednym uchu można stopniowo dostosowywać. Osoba ćwicząca może wykonywać podobne ćwiczenia mówiąc do mikrofonu i słuchając własnego głosu. A efekt treningu poprawia się, gdy osoba głośno czyta tekst i słucha równocześnie swojego głosu. efektywność treningu można dodatkowo podnieść przez dołączenie elektronicznych okularów połączonych z AVT-7000 III, tak, że każde oko na zmianę (albo czasami oboje oczu jednocześnie) śledzi czytany tekst. Czas trwania poszczególnych elementów ćwiczenia można stopniowo dostosowywać dzięki odpowiednim regulatorom.

Przy pomocy tego wieloprofilowego urządzenia stopniowo ulegają poprawie koordynacja i kooperacja obu półkul mózgowych; stąd też pozytywne efekty treningu wpływają na całą sferę myślenia, kreatywności i w konsekwencji osobowości osoby ćwiczącej.

Zalecane akcesoria dodatkowe:

2 słuchawki, 2 dynamiczne mikrofony, 1 płyta Cd, zestaw okularów ciekłokrystalicznych, płyty CD i czytane teksty.

LT 3.0 (L)

LT 3.0 (L) to urządzenie do treningu lateralizacji do zastosowań profesjonalnych. Stąd też, oferuje szeroką gamę możliwych form treningu. LT 3.0 (L) różni się od AVT-7000 III przede wszystkim zróżnicowanymi możliwościami obsługi. Na przykład, można określić i zmieniać czas opóźnienia dla słuchawek i okularów przy możliwości indywidualnego określenia przepływu bodźców do każdego oka i ucha. Dodatkowo, dostępnych jest osiem różnych programów, które można dobrać indywidualnie dla każdego użytkownika za pomocą prostych w użyciu przycisków. Podobnie jak w przypadku AVT-7000 III, istnieje możliwość korzystania z dwóch mikrofonów, tak by i ćwiczące dziecka i terapeuta, mogli równocześnie bądź na zmianę mówić do własnego mikrofonu. Przy równoczesnym mówieniu głosy pojawiają się w przeciwnych stronach słuchawek..

LT 3.0 (L) jest szczególnie przydatny w pracy grupowej, ponieważ istnieje możliwość równoczesnego podłączenia dodatkowych słuchawek.

W porównaniu do AVT-7000 III, LT 3.0 (L) wyróżnia się z uwagi na:

- osobne kontrole głośności CD jak i obu podłączonych słuchawek,

- przycisk stop do okresowego przerwania funkcji literalnych,

- szum stereo tła jako wskaźnik progu percepcji akustycznej i czynnik symulujący w trakcie ćwiczeń stres i hałas (obecnie dostępne także w AVT-7000 III),

- wzmocnienie samogłosek: specjalny filtr dźwięku może zostać włączony bądź wyłączony, po to, by poprawić percepcję tych częstotliwości, które są szczególnie ważne przy rozpoznawaniu ważnych spółgłosek,

- kontrolka „szerokości” dźwięku, dzięki której można zmieniać wrażenia związane ze słuchaniem,

- tylko w LT 3.0 (L): specjalny trening spółgłosek dzięki nieznaczącym nic słowom jak EBI, EDI, EFI, EGI, EKI, ETI, EWI, podawanych przypadkowo przez trenera, a które ćwiczący musi wskazać poprzez naciśnięcie odpowiednich przycisków odpowiadających spółgłoskom.

Oczywiście te urządzenia mają także zastosowania studyjne. Bez zbędnego wysiłku można indywidualnie dostosować terapię. Kiedy dołączona jest odpowiednia walizka przenośna dal terapeuty, całą ideę treningu można zapakować „pod pachę” i wybrać się w teren.

Zalecane oprzyrządowanie dodatkowe:

standard: 2 słuchawki, 2 dynamiczne mikrofony, 1 odtwarzacz CD, okulary LCD, płyty CD oraz czytane teksty;

opcjonalne: dystrybutor sygnału słuchawek, specjalny dystrybutor sygnału w okularach.